بهار دلنشین

تا بهارِ دلنشین، آمده سوی چمن… ای بهارِ آرزو؛ بر سرم سایه فکن چون نسیمِ نوبهار؛ بر آشیانم کن گذر… تا که گلباران شود؛ کلبه ی ویرانِ من تا بهارِ زندگی آمد؛ بیا آرامِ جان تا نسیم از سوی گل آمد؛ بیا دامن کشان… چون سپندم بر سرِ آتش نشان؛ بنشین دمی… چون سرشکم در جهان؛ بنشین، نشان سوزِ نهان تا بهارِ دلنشین، آمده سوی چمن… ای بهارِ آرزو؛ بر سرم سایه فکن چون نسیمِ نوبهار؛ بر آشیانم کن گذر… تا که گلباران شود؛ کلبه ی ویرانِ من تا که گلباران شود؛ کلبه ی ویرانِ من بازا ببین در حیرتم؛ بشکن سکوتِ خلوتم چون لاله تنها ببین بر چهره؛ داغِ حسرتم ای روی تو؛ آیینه‌ام… عشقت؛ غمِ دیرینه‌ ام باز آ چو گل در این بهار؛ سر را بنه بر سینه‌ ام