ضربه دوازدهم

موجش فلکی است کز بلندی معیار عیار آسمان است صحنش حرمی که در حریمش از سایه و آفتاب امان است خون روی کاشی های آبی خون خون دیده ی آیینه ها گلگون سرخ میدرخشد آفتابی سرخ سرخ رنگ کاشی های آبی سرخ خون گوشه گوشه اشک و آتش خون حوض مسجد موج موجش خون اسم آزادی میرسد با حکم تیر از راه شب هنگام می نهد تاریخ را بر سینه ی دیوار رو به روی جوخه ی اعدام خون گوشه گوشه اشک و آتش خون شب دیده ی دریا و هامون خون پایماله چکمه ی طوفان غنچه های چادر مادر آه بال خونین کبوتر ها پرستو ها آه آهو ها آه آهو ها