دریاچه نور

خاطرت آید که آن شب از جنگل ها گذشتیم بر تن سرد درختان یادگاری نوشتیم با من اندوه جدایی نمی دانی چه ها کرد نفرین به دسته سرنوشت تو را از من جدا کرد بی تو بر رویه لبانم بوسه پژمرده گشته بی تو از این زندگانی قلبم آزرده گشته بی تو ای دنیای شادی دلم دریای درد ست چون کبوترهای غمگین نگاهم مات و سرد ست ای دلت دریاچه ی نور گر دلم را شکستی خاطراتم را به یاد آر هرجا بی من نشستی